هاشمي رفسنجاني:

 ياد ايامي که در گلشن فغاني داشتم ـ در ميان لاله و گل آشياني داشتم

سيدمحمد خاتمي: (  ناز نکن نازنکن ، ناز نکن نازنکن... )    يا

           (نازي نازي نازي به خوشگليت مي‌نازي ـ قرار نبود بگيري دل منو به بازي)

احمد‌ي‌نژاد: دايه دايه يه مرد جنگم.   یا    حمله ای یاران زنو برپا شده ...

کروبي:(خوابم يا بيدارم تو با مني اما... ) يا (سر تو بذار رو شونه‌هام خوابت بگيره....)

لاريجاني: ايشان دچار ياس فلسفي شده‌اند و ترانه‌ زير لبي ندارند.

حداد عادل:

در دوره رياست: (پرکن پياله را کين آه آتشين ـ ديريست ره به حال خرابم نمي‌برد)

در زمان حال:(کي اشکاتو پاک مي کنه وقتي که غصه داري ـ دست به موهات کي مي‌کشه ...) 

فاطمه رجبي: من يک زن تنهاي شهرم با همه کس قهر قهرم!

قاليباف: کوچلره سو سپ‌بي‌شم ـ يار گلنده توز اولماسين

رحيم مشايي : منو اين همه خوشبختي محاله محاله ...

ميرحسين موسوي: يه دلم مي‌گه برم برم ـ يه دلم مي‌گه نرو نرو

صفار هرندي: (با توهم توطئه) بلا ای بلا - بلا دختر مردم... 

محصولي: گنج قارون نمي‌خوام، مال فراوون نمي‌‌خوام ـ تخت سلیمون نمي‌خوام...

کرباسچي: وقتي که دلتنگه فايدش چيه آزادي ـ زندگي زندونه وقتي نباشه شادي.

مهاجراني: آهاي مسافري که میري به سوي ياران ـ چشماي من مال تو بردار ببر به ايران.

  و این داستان ادامه دارد...

پ ن: و انصافا برخی کامنت ها شارژ مضاعفم می کند (به خصوص استاد سیدرضا علوی).