دو سال قبل توفیقی بود که به حج عمره مشرف شوم ، موقع حرکت از ایران هر کسی به نوعی حاجتی را می طلبید و من خام ، روسیاه سعی داشتم که همه را به یاد داشته باشم تا در مدینه و بقیع به صاحب حاجات بیان کنم ، اما دیدن بقیع در لحظه اول با آن افسردگی و پریشانی اش چنان قلبم را فشرد که همه چیز را از یاد بردم ... خود را ... و تمام ملتمسین را ... در آن لحظه  آنچنان مات و حیران بودم که توصیفش برایم ممکن نیست ، گویی بقیع بغضی را در محاق دارد و تا قیام قیامت نخواهد باز گفتن ... شیعیان در قبرستان بقیع سرگردانند ... نمی دانی به کدام سو روی ... کدام زیارت نامه را بخوانی ... تا بخواهی برای خود حالی پیدا کنی و چشمی تر ... ماموری می رسد و حالت را می گیرد ... بقیع این مظلومیت را از زهرا سلام الله علیها وام دار است . بقیع سند تاریخی ولایت است . بقیع شناسنامه اسلام است . بقیع مکان نیست ، ملک نیست ، خاک نیست که کینه توزان ولایت بخواهند آن را نادیده انگارند ...  بقیع چشم ـ روح ـ قلب ـ و لحظه لحظه زندگی شیعیان است .

    سوم جمادی الثانی سالگرد شهادت بی بی دو عالم زهرای اطهر سلام الله علیها می باشد . این مصیبت و سلمه بزرگ را به لنگر زمین و زمان مهدی زهرا عجل الله تعالی ـ و تمام شیعیان و پویندگان طریقت علوی و عصمتی تسلیت می گویم . 

دعای حضرت زهرا در موقع شهادت

     اسماء می گويد: ديدم حضرت  زهرا دستهايش را به سوى آسمان بلند كرده و مى‏گويد: پروردگارا به حق حضرت محمد مصطفى و شوق و اشتياقى كه نسبت به من داشت و به شوهرم على مرتضى و اندوهى كه بر من دارد و به حسن مجتبى و گريه‏اش بر من، و به حسين شهيد و حسرت و افسردگيش نسبت به من و به دخترانم كه دختران فاطمه‏اند و آه ماتمشان بر من، از تو مى‏خواهم كه بر گنهكاران امت حضرت محمد ترحم فرموده، و آنان را ببخشائى و به بهشت واردشان سازى كه تو گرامى‏ترين سؤال شوندگان و ارحم الراحمين مى‏باشى (1) 

  1ـ بلادى البحرانى، «وفاه فاطمة الزهراء»/ 78.