الف - سه مناسبت هفته گذشته ( شهادت حضرت زهرا س ، شهادت دکتر شریعتی ، شهادت دکتر چمران ) را به چنته خود یاد کردم . فرصتی برای نوشته های روزمره نبود ، در سالشمارم این هفته مناسبت دندان گیری ندارد و راحت می نویسم هر آنچه از سویدا می آید .

 

ب - یکی از فامیلهایمان حدود نود سال دارد و ماشاالله سرحال است . برای ما یک تاریخ زنده قلمداد می شود . هر اتفاق هشتاد – نود ساله اخیر ایران را برای مان بی هیچ سانسوری می گوید از کشف حجاب رضا شاه گرفته تا ملی شدن صنعت نفت ، جریان فیضیه ، انقلاب و ... با تمام اعتقاد به انگلیس فحش می دهد و می گوید که تمام گرفتاری ما از آنهاست ... مطالب این بند وقتی به یادم افتاد که در خبرها آمده بود که ملکه انگلیس از سلمان رشدی و کریستین امانپور تقدیر کرده و یا خاطرات کذب که از نظامیان بازداشت شده منتشر شده و قس علیهذا ...

 

ج ـ شنیدم که یک گروه از تلویزیون برای تهیه گزارش از دست اندرکاران سریال جواهری در قصر ( یانگوم ) به کره جنوبی مسافرت خواهند نمود . با وجود اینکه این سریال برایم چندان جذابیتی ندارد و فقط برخی از قسمتهایش را دیده ام اما یک سئوال مهم برایم مطرح است : دلیل محبوبیت این سریال و سریال مشابه ژاپنی ( سالهای دور از خانه ـ اوشین ) که چند سال قبل پخش می شد چیست ؟ قصه فیلم ؟ بافت نزدیک فرهنگ جامعه شرقی ( مصیبتهای مشابه ) ؟ زیبایی بازیگران زن ؟ و اصلا چرا یک فیلم کمدی و یا اجتماعی بدون مایه های غم و غصه نمی تواند چنین اقبالی را کسب کند ؟

 

د ـ و اما قصه وام بانکی که دولت بالاخره حرفش را به کرسی نشاند و درصد بهره وام بانکی را تقلیل داد . ولی آیا بانکها ( چه دولتی و چه غیر دولتی ) حاضرند  به سهولت وام اعطا کنند یا باید دنبال سپرده قبلی ،  آشنا ، زیر میزی ، دستور از بالا و ... مواجه باشیم ؟