سال 1358یعنی زمانی که 4 سال بیشتر نداشتم در محله عارف ( نزدیک مقبره الشعرا ) ساکن بودیم . می دیدم که بنای بزرگی در حال ساخت است و جرثقیل بزرگی نیز در ارتفاع بسیار بلند و در میانه بنا قرار دارد . حس کودکی همیشه نهیبم می زد که این بنا چیست و پس از پایان بنا آن جرثقیل را چگونه از وسط آن بیرون می آورند ؟ سالها گذشت و پس از فوت استاد شهریار آن بنا تکمیل تر و پر رونق تر ( ! ) شد ....

قدمت مقبره الشعرا به قرن ششم هجری قمری مصادف با وفات شاعران نامی چون : خاقانی و ظهیر بر می گردد . در این زمان شهر تبریز پایتخت حکومت اتابکان آذربایجان بوده و ملجا و محل امنی برای شاعران .

خاقانی و ابوالعلا و فلکی ( از شروان و گنجه ) ، ظهیر فاریابی و شاهپور نیشابوری ( از خراسان ) به تبریز آمده و در این شهر زیسته و بدرود حیات گفته و در این محل دفن شده اند . البته شاعران دیگری نیز از دوره ایلخانیان ، ایلکانیان و آق قویونلو در این محل مدفونند که به سبب زلزله های زمانهای گذشته اثری از مقبره آنها به جا نمانده است . شاعران بزرگی چون : خاقانی شروانی ، اسدی طوسی ، ظهیر فاریابی ، مجیرالدین بیلقانی ، قطران تبریزی ، شاهپور بن محمد اشهری سبزواری ، خواجه همام تبریزی ، شمس الدین سجاسی، ذوالفقار شروانی ، مغربی تبریزی ، مانی شیرازی ، شکیبی تبریزی و ...    

بــــــرای مقبره الشعرا نامهای دیگری نیز منقول است : حظیره الشعرا ، حضیره القضاه ، قبرستان سرخاب .

وجــود شهریاران یاد شده انگیزه مسابقه طراحی بنای یادبود در سال 1350 شد که در نتیجه طرح پیشنهادی آقای غلامرضا فروزانفر انتخاب ، و اجرای آن آغاز شده و در سالهای پس از پیروزی انقلاب تکمیل گردید. پس از وفات استاد شهریار و بنا به وصیت ایشان در آنجا مدفون شدند . گویی آن حلقه انگشتر ، نگینی چون استاد سید محمد حسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار را کم داشت تا تکمیل تر شود ...